Een vluggertje Engeland

Voor de mensen die het niet weten: door een impulsieve aankoop van mijn kant waren we een soort van verplicht om naar Engeland te gaan voor een concert van Matt Corby. Lees hier mijn kant van dat verhaal en hier de kant van Milan. Afgelopen maandag was het (na veel wikken en wegen) zo ver…

Omdat ik niet wil vliegen, zouden we met de trein via Brussel naar Engeland gaan. Omdat Brussel de afgelopen tijd op slot zat vanwege alle ellende met terroristen, had ik er niet zo’n zin in om via Brussel te reizen. Milan maakte het niet zo veel uit. We moesten daar namelijk overstappen, en we zouden daar een klein halfuur zijn. Een halfuur te lang, als je het mij vraagt. Uiteindelijk besloten we toch te gaan, maar ik had er geen goed gevoel bij. De hele heenreis was ik onrustig. Gelukkig maar dat de Eurostar, de trein waarmee we gingen, heel goed beveiligd was. Twee keer door de douane, tassen en jassen op de lopende band en iedereen moest door een poortje en werd, waar nodig, gefouilleerd. Pas in de trein voelde ik me weer veilig. Uiteindelijk is alles goed gegaan, en keken we op station Brussel onze ogen uit vanwege de politie, de beveiliging en mannen met mitrailleurs die je normaal eigenlijk alleen in films ziet.

Na een reis van zo’n 10 uur, waren we in Birmingham, de plaats waar het concert zou plaatsvinden. Ook daar was ik licht gespannen voor, maar dat was puur omdat ik zenuwachtig was vanwege mijn hoge verwachtingen voor het concert. Daar komt bij dat we al vanaf 6 uur ’s ochtends wakker waren en we best kapot waren door de reis. In Birmingham hebben we snel wat gegeten en zijn daarna meteen naar de concertzaal gelopen.

Het concert was supermooi. Ik had eigenlijk verwacht dat ik zou gaan staan janken (gay) maar ik kwam niet verder dan een brok ik mijn keel. In mijn hoofd had ik alles de afgelopen weken geromantiseerd, dus misschien dat mijn verwachtingen inderdaad veel te hoog waren. Meneer Corby speelde heel veel nieuwe nummers, waardoor ik nu ook erg hoge verwachtingen heb voor het album wat eraan komt. En ja, deze hoge verwachtingen zijn wél terecht, want het was echt mooi. Geen radio-hitjes, maar wel heel veel mooie teksten en zinnen die ik allemaal zou willen laten tatoeëren. Bij wijze van spreken. (Maak je geen zorgen mam.) Overigens had de interactie met het publiek iets beter gekund. Milan vroeg zich namelijk al af of de beste man autistisch was. Ook was het geluid vrij slecht en zat er heel veel galm in. Maar daar kon je uiteindelijk wel doorheen luisteren. We hebben gewoon dezelfde zuurstof ingeademd als Matt Corby. Dat kan van m’n bucketlist.

Na afloop van het concert heb ik nog een cd’tje gekocht, want die zijn verder eigenlijk nergens te krijgen. Ik had stiekem op een Patrick Watson-momentje gehoopt (klik) , maar dat zat er helaas niet in. Tranen met tuiten, want ik zag later op internet dat als we tien minuten langer hadden gewacht, we wel met Matt Corby hadden kunnen ouwehoeren. Vet stom, maar nu niks meer aan te doen. Helemaal voor niks een aanzoek voorbereid.

Na het concert gingen we doodmoe naar bed en ging de wekker de volgende dag om 7 uur weer. Om 8 uur zaten we aan het ontbijt (lekker Engels!) om vervolgens de trein richting Londen te pakken. We hadden daar tot 16.00 uur de tijd om rond te lopen voordat we weer naar de trein moesten, dus alles ging eigenlijk in turbotempo. Hup, Buckingham Palace, hup, naar de Big Ben, London Eye gezien, op de foto met een telefooncel, naar Piccadilly Circus, Covent Garden (mijn favo!), het gebouw van BBC, snel even eten, ergens koffiedrinken, struinen door de steegjes van Londen, naar M&M’s world en daarna weer naar het station. Zonder dollen; ik heb nu nog steeds last van spierpijn in m’n benen door deze wandeling van driekwart dag. Maar het was het allemaal meer dan waard. We zijn van maandagochtend tot dinsdagnacht weggeweest, en dat is vermoeiender dan een hele week vakantie.

               

Uiteindelijk zijn we allebei blij dat we toch nog gegaan zijn. Ondanks dat Milan geen groot fan is van Matt Corby (maar het wel een knappe man vindt), vond hij het concert toch wel meevallen. We hebben ons verbaasd over de vriendelijkheid van de Engelsman en -vrouw, want als wij per ongeluk tegen iemand aanliepen tijdens het concert, verontschuldigde die ander zich. En dat was overal. En dat accent, heerlijk. Ik hou er van. Ik heb al geopperd om te emigreren naar Londen, maar denk niet dat dat ‘m wordt.

Al met al waren het vermoeiende dagen, maar was het zeker de moeite waard!

Hieronder nog wat foto’s.

[huge_it_slider id=”4″]